Soul muziek is booming! En daar ben ik erg blij mee. Het heeft namelijk goede artiesten met sterke releases als Sharon Jones & the Dap Kings, Maxwell, Raphael Saadiq, Jesse Dee en Stephanie McKay onder aandacht gebracht. De één is nieuw, de ander komt met een uitstekende nieuwe release.
En nu is daar Mayer Hawthorne. The next best thing in soul music!
Tenminste, dat is wat ik van vele hoorde. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar niet mee eens ben.
Het album opent al erg gezapig. Mayer’s stem ik zeikerig en op het saaie af. De vergelijking met Smokey Robinson is al gemaakt. En alhoewel Robinson een manier met klassieke status is heeft zijn stijl mij nooit zo getrokken, op een paar nummers na. En zo is het eigenlijk precies met deze Mayer Hawthorne.
Het is voor mij even wachten op een nummer waarbij ik dacht “Ja, dat is het!”. En dat was wel bij nummer 6. De 5 voorgaande nummers deden mij echt helemaal niks. Nee, slecht wil ik het niet noemen, maar boeiend ook niet.
Na ‘I WIsh It Would Rain’ zakt het ook meteen weer in met song 7. Nummers 8 en 9 zijn dan wel weer leuk. Net als nummer 12. Maar over de gehele linie gezien is dit een absolute tegenvaller geworden.
Ik kan mij dus erg vinden in de woorden van kemm en gooi het op een halfje lager als hem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten