Mooie klassieke intro en de vele verhalen over bombastiek klinken mij terecht in de oren. Om daarna lekker over te vloeien in het eerste echte nummer. Klinkt best lekker dit, want mijn hoofd knikt rustig mee. Goede R&B-pop song. Janelle zingt op een ietwat rappende manier.
Mooi ook weer dat het zonder stop doorstoomt naar ‘Faster’. Muzikaal zit dit allemaal dik in orde. Nochtans heeft het album een mooie volle sound. Dit ‘Faster’ is wel bij uitstek geschikt om als single uit te komen.
Blijf het mooi vinden hoe ook dit nummer weer overvloeit in het volgende. ‘Locked Inside’ is wel een aardige song. Maar minder als de eerste twee.
Tijd voor een overgang met stilte, naar ‘Sir Greendown’. Een nummer dat ik heel erg apart vind. Mooie sfeer, mooie instrumentatie. Echt totaal anders als de voorgaande uptempo songs.
‘Cold War’ doet mij erg denken aan B.O.B. van Outkast, qua beat, qua tempo. Goede opzwepende song. Over Outkast gesproken. Rapper Big Boi doet een rhyme op het nummer ‘Tightrope’. Wederom een nummer met een erg frisse sound, ook erg soepel gezongen door Janelle. Een zangeres die sowieso erg opvalt door haar soepele stem.
‘Neon Gumbo’ is een soort korte intermezzo. Het benadrukt in ieder geval de eigenzinnige stijl van Janelle.
‘Oh, Maker’ gaat daar ook gewoon in verder. Leuk om zo af en toe de opzwepende, springerige producties afgewisseld te krijgen met wat meer laidback nummers. De producties blijven ongewijzigd vol en boeiend.
Over opzwepend en swingend gesproken. Dan moet je eens naar ‘Come Alive (War of the Roses)’ luisteren. Janelle klinkt nu bijna als een volleerde rock-zangeres. Wat een energie-boost zeg!
‘Mushrooms & Roses’ brengt de Roses uit het vorige nummer weer terug. Maar qua vibe is het totaal anders. Het tempo gaat een stuk omlaag, maar de muziek is wel weer erg organisch. Lome drum, goede strijkers, tamboerijn, snerpende gitaarriffs en experimenteel aandoende zang van Janelle. Volgens mij zingt zie hier door een zo’n plastic buis die je ook weleens bij concerten van Stevie Wonder ziet. (weet niet precies hoe dat heet).
Na wederom een muzikaal intermezzo gaat de plaat verder met ‘Neon Valley Street’. Een nummer dat niet had misstaan op een album van bijvoorbeeld Sade. Janelle zingt het hier namelijk ook erg warm. ‘Make the Bus’ zie ik weer meer in de stijl van Jamie Lidell. Feature-artiest Of Montreal ken ik niet, maar voegt zeker wat toe. De energie spat er weer van af.
‘Wondaland’ klinkt als geïnspireerd door Mary Poppins. Sprookjesachtig mooi nummer. ‘57821′ is niet alleen qua titel een opvallend nummer. Dit is misschien wel het minimalistische nummer van het album. Ze hebben een prachtige sfeer te pakken en weten die in het nummer prachtig uit te bouwen.
Met ‘Say You’ll Go’ wordt dat kleinere in het nummer doorgebouwd. Zal best eens goed kunnen werken op een feestje als je de sfeer qua energie wat aan het afbouwen bent.
‘BaBopBye Ya’ is ook weer zoiets. Wie verzint er nu zo’n titel? James Bond zou dit best als soundtrack kunnen gebruiken, toch? Tsjongejonge, wat kan Janelle met haar stem goed de sfeer in een nummer neer zetten.
Een apart album heeft Janelle Monáe hier neergezet. De sound kan je best als commercieel kwalificeren. Maar om dat echt te zijn is het album veel te lang en zijn de meeste instrumentaties veel te vol en origineel. Want aan het originaliteit ontbreekt het bij deze dame niet. Voeg daar haar prachtige, warme stem aan toe en je zit goed. Een ontdekking van jewelste.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten