Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Dit album kan weleens mijn album van het jaar worden. In deze keuze wedijveren ze nog wel met Maxwell en Lee Fields, maar dat het hoog komt te staan in mijn eindejaarslijst dat staat buiten kijf.
Maar hoe ontdek ik nu dit soort muziek? Nou, Radio 6 heeft sinds kort een nieuwe soulshow. Deze show heet ‘Sweet Soul Music’ (naar het nummer van Sam Cooke) en wordt gepresenteerd door Leo Blokhuis. Het programma is via internet en de radio te beluisteren en elke week probeer ik de aflevering bij te houden. Zo werd er in één van de eerdere afleveringen het eerste nummer van deze plaat opgezet. Ik was meteen verkocht en heb de rest opgezocht.
En dan nu over het album zelf. Zoals eerder aangegeven kan je dit qua stijl vergelijken met Sharon Jones & the Dap Kings of met een Nicole Willis and the Soul Investigators. Misschien ook wel een Lee Fields & the Expressions, alleen dan met vrouwelijke vocalen.
Het album begint met de grote klapper ‘Working Woman’. Deze song brengt je ook meteen in de muzikale sfeer van de rest van het album.
Een band die retestrak speelt en daarbij de meest funky en groovende instrumentatie uit hun mouw schudt. Voeg daar de flexibele, heldere en knallende soulvocalen van Gizelle Smith aan toe en het kan voor mij al bijna niet meer stuk.
Maar ja, dat is nog maar het eerste nummer. En wat zegt dat?
Nou, dat blijkt heel veel te zeggen. Want na de opener stopt het hier niet mee.
In ‘The Time is Right for Love’ komen de vrolijke claps je al tegemoet. Wederom zingt Gizelle ragfijn en weet de band met de instrumentatie weer te prikkelen. Net even anders als het voorgaande. Dat houdt het boeiend. Vooral door invoeging van het betere koperwerk.
‘Hold Fast’ begint ook net weer anders als de vorige twee. Wat meer koper in het muzikale gedeelte van de track. De drummer knalt er weer lustig op los. Er is in dit nummer sowieso wat meer ruimte voor de band. Gizelle doet het wat rustiger aan. Maar als ze er is knalt ze als vanouds. Leuke origenele zanglijntjes.
‘Coffee High’ is het volgende nummer dat we tegen komen en dit lijkt een tempo naar beneden te gaan. Misschien dan voor het eerst een ballad op dit album? Nee, niet echt. Dat komt mede om de opbeurende toeters. Het is wel wat trager als de vorige 3 songs, maar wel net zo goed. Gizelle krijgt de ruimte om haar mooie stem de show te stelen, en terech!
En dan gaat alle eer naar de drummer van het stel. Dat is tenminste te horen in ‘Everything Holds Blame’. De drums zijn namelijk net wat meer aanwezig als in de vorige nummers. Het tempo is een beetje hetzelfde als in het vorige nummer. Gizelle klinkt na het geknal in de vorige nummers hier wat zwoeler. Een afwisseling die ik alleen maar toejuich. Heerlijk wegdromen met dit nummer. Perfect om te draaien voor het slapen gaan. Wat een gevoel brengt Gizelle in haar stem. De term “door merg en been” is hiervoor in positieve zin uitgevonden. Het gaat door hart een ziel.
‘Free Vibes’ is een geheel instrumentaal nummer. Strakke drums, zoals het bij dit soort muziek hoort. Een goede gitaar-riff en verrassend een panfluit. Ja zeker mensen, een panfluit. Dat geeft het nummer een vrolijk en onbezonnen flavour mee.
Bij ‘Gonna Get You’ wordt de groove er weer aardig ingezet. Het is allemaal wat meer up-tempo. Ik zou bijna rock ‘n roller willen zeggen. Aanstekelijk dat is het zonder twijfel. Het meeknikken gaat eigenlijk gewoon automatisch. Wat mij het meest aanspreekt in dit nummer is de wisselende instrumentatie. Van voldadig tot stil, tot groovend. Perfect gedaan en het nummer is erg goed opgebouwd.
En dan opeens, hoppakee!, het tempo naar beneden. Want het is tijd voor een ‘Love Alarm’. Tenminste dat was mijn eerste gedachte bij de intro van dit nummer. Maar dan valt de drummer in en gaat Gizelle zingen en gaat het allemaal al snel een tandje hoger. Wederom weer lekker veel blaasinstrumentatie. En Gizelle die vol overgave ‘Yeah!, Yeah! Yeah!’ roept. Wat heeft dit nummer een goed sfeertje zeg.
Dat er ook een stukje weggelegd is voor spoken word blijkt bij de intro van ‘Snake Charmer’. Gizelle vertelt rustig haar verhaaltje en gaat daarin over tot zang. En dat is toch wel hetgeen wat het meest opvalt aan dit nummer. De prachtige vocale prestatie die Gizelle in dit lome nummer neerzet. Het is even tijd voor “sit back and relax” en dat doen we dan ook maar al te graag met dit nummer.
‘Magic Time Machine’ tapt dan weer uit een ander muzikaal vaatje. Vooral de manier waarop de drummer en gitarist hun muziek er in knallen zorgt voor een frisse sfeer. Gizelle doet haar ding zoals ze nu al het hele album doet. Wederom is het tempo wat naar beneden geschroeft en ligt zeker in het verlengde van het vorige nummer.
‘Out of Fashion’ lijkt dan te beginnen met een vrij standaard drumritme, maar wordt dan prachtig opgepakt door de vrolijke trompetten. Gitaarriffje erbij en je hebt wederom een muzikale prestatie waar je u tegen zegt. In het refrein is het net wat heftiger als bij de coupletten. Perfect afgewisseld om het nummer interessant te houden.
En dan zijn we na een korte 38 minuten alweer aanbeland bij het laatste nummer van dit topalbum. Het nummer heet ‘Nothing for Nothing’ en het beluisteren van deze cd is inderdaad niet voor niks geweest. Over het nummer zelf? Nou, het is gewoon de laatste knaller die dit album nodig heeft en compleet maakt. Heerlijk om te horen dat er nog steeds goede soulmuziek gemaakt wordt. Soulmuziek met een retestrakke, funky en groovende instrumentatie en daaroverheen een krachtige, soepele en overtuigende stem van een topzangeres en je hebt mij gelukkig gemaakt. Daarnaast is het niet alleen Gizelle Smith, maar is er ook zeker ruimte voor the Mighty Mocamobs om zich te profileren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten