Na een prachtig debuut, die helaas vol covers stond, en een wat arrogant overkomend vervolg overtuigde Joss Stone mij eindelijk volledig met haar vorige plaat: “Introducing…”. En dan is ze nu eindelijk terug met een nieuwe plaat.
Het eerst wat natuurlijk opvalt aan deze plaat is de aparte artwork van de cover. Joss Stone lijkt aardig met haarzelf in de knoop te liggen. En dat blijkt later ook wel uit de muziek. Maar, zoals vaak zal ik het voor jullie per nummer bespreken.
“Free Me” is de opener van het album. Het begint lekker met een gitaarriedeltje. Productioneel doet het in ieder geval weer denken aan haar vorige cd. Maar vocaal overtuigd het niet zo. Joss Stone lijkt wat uitgeblust. Haar stem mist intensiteit en kracht. Vooral het refrein is slap.
“Could Have Ben You” heeft een beetje dezelfde vibe. Voordeel ten opzichte van de albumopener is wel dat Joss Stone mij hier vocaal een stuk meer overtuigd. Het sfeertje is lekker in dit nummer. Best een goede song.
“Parallel Lines” kent met Jeff Beck en Sheila E. 2 toch wat verrassende gastartiesten. Het nummer is in ieder geval lekker uptempo. Hoort zeker bij de betere van deze over het algemeen tegenvallende cd.
“Lady” is weer wat rustiger. En wat mis ik gevoel en sense in dit nummer. Joss Stone zingt lui en ongeïnteresseerd. We kennen de ballads van deze dame en geloof me: ze had dit nummer vele malen beter kunnen doen. Dit nummer kabbelt echt oeverloos voort.
“4 and 20″ is dan aan de beurt. Ook dit nummer kabbelt veel te voort. Er zit erg weinig gevoel in. Voor de geïnteresseerden, het nummer heeft een beetje een jazzy vibe.
“Big Ole Game” is een nummer waar ik veel van verwachtte. Mede wegens de bijdrage van Raphael Saadiq. Een man die toch al veel heeft bijgedragen aan de hedendaagse soulmuziek. En ik moet zeggen dat het een inspirtatievol nummer is geworden. De verwachtigen worden volledig waargemaakt. Het beste nummer van dit album!
We gaan verder met een nummer met een rapper. Nas, om precies te zijn. Ik vind een rapper best passen bij de stijl van Joss. Maar dit nummer is gewoon niet zo goed uitgewerkt. Productioneel zit het wederom best aardig in elkaar, al verrast het niet. Joss Stone is gewoon saai om naar te luisteren hier.
“Incredible” begint veelbelovend. Het nummer is lekker groovy en Joss Stone sings eindlijk -her heart out-. Lekker nummer.
Maar dan, ojee! Een totaal nutteloze cover van Candi Staton’s “You Got the Love”. Wat slecht gedaan zeg.
Daarna weer een cover. Het is Ray Charles’ “I Believe It to My Soul” En ook deze cover is slecht uitgewerkt. Evenals de bijdrage van David Sanborn, die hier niks toevoegt.
Nog 2 nummers te gaan en eigenlijk zie ik al een beetje uit naar het einde.
“Stalemate” is samen met Jamie Hartman, de zanger van Ben’s Brother. Dit is geresulteerd in een slecht duet. Vooral tekstueel is het bijzonder zwak. Snel skippen dit.
Dan het laatste nummer. Het album sluit af met “Girlfriend on Demand”. En ook dit nummer is gewoonweg saai te noemen. Joss Stone moet snel maar wat meer inspiratie vinden en dan pas weer de studio induiken. Wan het afleveren van zo’n slecht product kan ze beter niet meer doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten