Het is 2010 en hij is weer terug. Gil Scott-Heron heeft een nieuwe album uit en lijkt al bezig met zijn derde jeugd.
De man maakt eerst solo en samen met Brian Jackson furore in de jaren 70. Bekende hits als ‘Home is Where the Hatred Is’ en ‘The Revolution Will Not be Televised’ waren razend populair. De man viel vooral op door zijn eigen stijl: een mix van soul, jazz en spoken word.
Tussen 1970 en 1973 waren het vooral soloprojecten, om daarna tussen 1973 en 1979 zich bezig te houden met samenwerken met Brian Jackson. In de jaren 80 keerde hij terug met solowerk om er in 1982 lange tijd mee te stoppen. In 1992 kwam er opeens weer een comback uit met ‘Spirits’ en toen bleef het stil.
Gil belandde zelfs in de gevangenis voor allerhande zaken verwant aan drank en drugs. In deze gevangenis werd hij opgezocht door de baas van XL Records: Richard Russell. Deze man wilde Gil overhalen nogmaals een album te maken, op zijn label.
En zo geschiedde en zie hier: “I’m New Here”
Hetgeen wat meteen opvalt is dat de fluwelen stem van Heron een stuk rauwer is geworden, tegen het gitzwarte aan. En wat misschien nog wel meer opvalt en een kleine waarschuwing is aan allen die een album verwachten in de lijn van zijn 70’s werk. Nou, dat is het dus niet!
Noem het blues, noem het folk, soms is het hiphop en soms singer-songwriter. Alles komt voorbij op dit album. En alles gedoceerd in prachtige, minimalistisch aandoende nummers.
Zo bevat ‘Me and the Devíl’ en stompende hiphopbeat en heeft de titeltrack een meer folk-achtig karakter.
Bij dit album is dus niets wat het lijkt en is het allemaal niet zo hip-slik-klaar als je misschien verwacht. Het is even wennen, want Gil Scott-Heron is een andere weg in gegaan. Een weg die je na meerdere luisterbeurten zeker meer en meer zal doen genieten. Je ontdekt echt dingen per luisterbeurt en het plaatje dat een kleine puzzle leek zal zich steeds meer als één geheel vormen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten