Owjee, John Legend & the Roots komen dan wel met een album. En dat gegeven is natuurlijk positief. The Roots is een topband en Legend een topzanger. Maar toen ik hoorde dat het een album vol covers zou worden werd het een OWJEE! Want een fan of liefhebber van covers kan je mij niet echt noemen. Ik denk altijd maar: “Laat het origineel met rust, want er aan tippen kan je meestal toch niet”. Natuurlijk zijn er vroeger veel covers gemaakt die ook best goed waren (bijv. Otis’ cover van Sam Cooke’s A Change is Gonna Come’) Maar als ik dan kijk naar de covers van oude nummers in de laatste jaren dan ben ik vaak wat huiverig.
Het verhaal achter dit album ligt bij de verkiezingsstrijd van The US of A. De kans was dat Barack Obama de nieuwe president zou worden en daarmee de eerste president met een niet blanke huid. Dat zorgde voor aardverschuivingen in het bekrompen land.
Deze verkiezingsstrijd zorgde ervoor dat John Legend en The Roots samenkwamen om een plaat te maken rond het verbeteren van de wereld. Maar niet een plaat met alleen maar positieve ‘Verander de wereld, begin bij jezelf’ liedjes, maar ook songs met een wat kritischer toon.
Te prijzen valt ook dat ze niet die songs hebben gekozen die iedereen wel kent van de radio. Nee, ze hebben gekozen voor songs van artiesten waar veel mensen waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar waar het thema van de nummers perfect past bij het hele idee.
Ik ben dit album dan eigenlijk ook gaan luisteren met het origineel steeds in mijn achterhoofd. Een reden waarom ik het ook per nummer ga bespreken. Want om een klein sluiertje om te lichten: het viel me helemaal niet tegen. Simpelweg omdat de muzikanten de nummers opnieuw op zijn gaan bouwen en er een totaal eigen twist aan gegeven hebben.
Albumopener is ‘Hard Times’. Geschreven door Curtis Mayfield, opgenomen door Baby Huey & the Babysitters. Een energieke opener waar Legend bewijst over genoeg soul te beschikken en ook eens de wat meer rauwe kant van zijn stem laat horen. Muzikaal pompt het lekker door en krijgt het funky nummer ook een wat rocky karakter.
‘Compared to What’ is van Eugene McDaniels. Een artiest die bekend stond om zijn anti-oorlog nummers. Dit nummer is vooral bekend geworden door Less McCann en Eddie Harris omdat Eugene McDaniels geboycot werd door de platenlabels omdat hij zo sterk anti-Viëtnam was.
De versie van Legend & the Roots is integer. Vooral goed opgebouwd op vocaal gebied. Muzikaal dusdanig goed in elkaar gestoken dat het je helemaal meetrekt in de energie van de song.
‘Wake Up Everybody’ is van Harold Melvin & the Blue Notes, met Teddy ‘Love TKO’ Pendergrass als zanger. Dit nummer is ook als eerste single uitgebracht. Dat is best te begrijpen omdat het een vrij commerciële sound heeft. Maar om nu te zeggen dat het veel eer doet aan het origineel, nee. Het klinkt allemaal erg gelikt. Daarnaast is gastzangeres Melanie Fiona nou niet een topzangeres en lijkt het verse van Common er gewoon aangeplakt.
‘Our Generation’ is origineel van Ernie Hines. Een artiest waar ik zelf nog niet zo heel veel van ken. En dit nummer heb ik in het origineel ook niet zo vaak gehoord. Het is al eens gebruikt als sample bij een nummer van Pete Rock & CL Smooth. Daarom ook dat CL Smooth nu weer meedoet.
Het nummer knalt er meteen weer in en heeft die heerlijke vintage-soul sound. En dat neuriën zo mooi kon klinken wist ik ook niet. John Legend give me a mmmmmm!
‘Little Ghetto Boy’ is natuurlijk van Donny Hathaway. Op dit album wordt het voorafgegaan door een nutteloos interlude, ingesproken door Malik Yusef.
Dan het nummer zelf maar. Lastig om te beoordelen omdat ik een groot liefhebber van Donny Hathaway ben en het origineel geniaal is. De verse van Black Thought vind ik dan ook helemaal niet passen, maar dat deze wordt toegevoegd heb je natuurlijk snel als The Roots meedoen. En tekstueel past het natuurlijk wel, maar qua vibe gewoon minder. Legend is op toetsen heerlijk subtiel, en juist die subtiliteit is ook van wezenlijk belang op het origineel van Hathaway. En vocaal doet John ook erg zijn best om net zo doorleeft te klinken van de grote Donny. Dit lukt niet helemaal, iets wat ik hem ook niet kwalijk neem. En uiteindelijk is dit typisch zo’n cover waarvan ik dan toch liever het origineel beluister, al is het helemaal niet slecht gedaan.
‘Hang on in There’ is van de wat minder bekende Mike James Kirkland. Het origineel vind ik zelf wat zoet. Maar John Legend & the Roots verbazen me totaal. Ze hebben er gewoon een jazzy sausje overheen gegooid. Prachtig diep gezongen door John Stephens. Even een perfect rustpuntje in dit album. En eerlijk gezegd luister ik deze versie gewoon liever als het origineel.
‘Humanity’ van Royal Rasses and Prince Lincoln Thompson is een reggae-achtig uitstapje van de artiesten. Dat Legend wel van wat reggae houdt was al eerder op zijn albums te horen. En dit is toch al snel de vrolijke noot op dit album. Simpelweg door het karakter van de reggae. Vooral die groove van de keys is erg goed gedaan.
Dat ‘Wholy Holy’ van Marvin Gaye gecoverd werd baarde me toch wat zorgen. Niemand kan immers zingen als Marvin Gaye. En deze vrees wordt toch wel een beetje de waarheid op dit album. Legend heeft zeker wel de gospel in zich die voor dit nummer vereist is, maar het voelt toch allemaal wat anders aan. Hoe goed The Roots & Legend ook hun best doen.
Één van de opvallendste nummers van dit album is ‘I Can’t Write Left Handed’. Een cover van Bill Withers dat op geen enkel studio-album van hem terug te vinden is. Withers heeft dit nummer ook alleen maar live opgevoerd en opgenomen. Dus mocht je het origineel willen beluisteren dan verwijs ik je graag door naar zijn live-album in de Carnegie Hall. Daar waren het origineel een minuut of 6 duurt hebben Legend & the Roots er een nummer van maar liefst 11 minuten van gemaakt. Een nummer waarin soul, funk, rock, blues en gospel samenkomen. Een aanklacht tegen de Viëtnam-oorlog wordt weer iets van het heden door deze fantastisch versie van deze muzikale bondgenoten.
‘I WIsh I Knew How It Would Feel to Be Free’ is geschreven door Billy Taylor en vereeuwigd door Nina Simone. Een aparte rol in de versie van nu is toch wel weggelegd voor Legends achtergrondzangeres Jessyca Wilson. Haar samenzang met Legend werkt perfect (daar waar het bijv. met Melanie Fiona eerder dit album wel misgaat). Ik had gezegd: ‘Stop deze Wilson op Wake Up Everybody en het was al een stuk beter nummer geworden’.
Zonder twijfel valt te zeggen dat ze met deze versie in ieder geval alle eer aan doen voor het origineel voor de onvolprezen Nina Simone.
‘Shine’ is dan de afsluiter van het album en de enige originele song. Het nummer zal ook gebruikt worden voor een film van Davis Guggenheim (Waiting for Superman). Het nummer is een mooie ballad geworden die zowel muzikaal, vocaal als tekstueel perfect in de sfeer en onderwerp van de gehele plaat. Refreintje blijft ook lekker hangen.
Concluderend valt dus te zeggen dat het album te prijzen is. The Roots en John Legend hebben de covers hun eigen invulling meegegeven en dat is vaker wel als niet goed bevallen. De paar tegenvallers (Wake Up Everybody, Wholy Holy) nemen we graag voor lief om te kunnen genieten van de andere fantastische nummers. Met een mix van soul, funk, blues, rock, hiphop, gospel en jazz is het niet alleen een heel divers album geworden, maar ook een album waarin in de nummers qua thematiek perfect op elkaar aansluiten.
Ik ben er blij mee!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten